Perfectionisme

Vandaag heb ik contact gehad met een psycholoog van het GGZ. Ik moet er wel een beetje om lachen. Vroeger dacht ik namelijk dat het GGZ er alleen voor gekken was. Het was bijna een soort van scheldwoord die je gebruikte voor iemand met mental issues en nu ga ik er zelf behandeld worden. Mental issues heb ik, maar gek ben ik zeker niet.

Maar goed, het telefoontje was er om de vragenlijsten een beetje door te nemen. Waar ik nu tegen aanloop en wat ik hoop te bereiken met de behandelingen. De psycholoog wilde het nog over een aantal stellingen hebben die in de test voorkwamen. Éen van die stellingen was, of ik karaktereigenschappen heb die voor mogelijke problemen kunnen zorgen. Bijvoorbeeld op werk of privé. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Het eerste wat in mij opkwam was perfectionisme. Perfectionisme is bij mij wel een dingetje wat kan doorslaan in irriteren aan de kleinste dingen die er niet eens toe doen. In dit stuk ga ik het hebben over mijn perfectionisme, en hoe deze invloed heeft op mijn dagelijks bezigheden.

Perfectionisme

Als je perfectionistisch bent, moet alles zo perfect mogelijk zijn. Elke detail moet kloppen, tot in de puntjes moet alles goed geregeld zijn. Ik ben van het doe het goed, of doe het helemaal niet. Ik kan mij dus mateloos irriteren aan mensen die half werk leveren. Zelf bij dingen waarbij perfectie niet eens nodig is. Zo kan ik mij irriteren als ik heb gestofzuigd en ik zie toch nog een kruimeltje ergens liggen nadat ik klaar ben en de stofzuiger al heb weggezet. Of met dweilen, dat het opgedroogd is en er dan nog een vlek ergens is. Niemand die dat nog boeit maar mijn humeur kan dan echt verpest zijn.

Mijn perfectionisme uit zich ook in mijn werk. Het vasthouden aan een planning met de daarbij horende taken, er mag niet afgeweken worden. Het moet ook op een bepaalde manier gebeuren voor het beste resultaat. Een opdracht wordt tot in de puntjes op papier uitgewerkt, met de kleinste details, een foutje en het moet helemaal opnieuw. Zelfs gesprekken met klanten moeten perfect, ik kan echt balen als ik iets vergeten te vragen ben, of een foutje heb gemaakt.

Het uit zich ook bij mijn kind bijvoorbeeld. Alles moet perfect zijn, zijn kleding, zijn haar, nagels, zelfs hoe hij zich gedraagt. Ook hoe hij eet, zit, speelt, het moet allemaal perfect. Ik heb het vaak met mijn psycholoog hierover gehad. Vooral over waarom alles zo perfect moet. Alles moet zo perfect zodat niemand wat kan zeggen. Iets hebben waarop ze mij kunnen veroordelen. Het is voor mij ook een soort controle hebben geen fouten willen maken, niet willen falen. Als ik er zo over schrijf, is falen misschien wel de grootste reden waarom ik zo perfectionistisch ben.

Faalangst

Als ik namelijk fouten maak, dan heb ik gefaald in wie ik ben en wat ik doe. Wanneer ik het toelaat dat mijn zoon als een zwerver naar school gaat, heb ik gefaald als moeder, als hij niet weet wat de regels aan tafel zijn, dan heb ik ook gefaald. Als hij niet beleefd is tegen anderen: Faal. Wanneer ik als werkneemster een foutje maak, dan faal ik. Ik kan de klant niet goed helpen: faal. Faal, faal, faal. Ik blijf zo maar falen.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe logischer het is dat ik perfectionistisch ben omdat ik gewoonweg niet wil falen. Falen is voor mislukkelingen, falen is voor mensen die geen doorzettingsvermogen hebben, die gauw opgeven, lui zijn, niet goed genoeg, niet slim genoeg, etc. Volgende vraag is, waar dit vandaan komt, het geen fouten willen/mogen maken. Dat zal dan onderzocht moeten worden, want het beïnvloed mijn leven wel op een negatieve manier.

Vriendschappen

Ik besef nu, echt gewoon nu op dit moment, dat ik ook faalangstig ben in vriendschappen. Ik wil de perfecte vriendin zijn, die er altijd is, altijd voor je klaarstaat. Niet alleen bij vriendschappen maar ook bij familie en soms vreemden. Ik ben mezelf zo vaak voorbijgelopen, ik had zo vaak nee moeten zeggen in plaats van ja. Ik heb ook vaak vriendschappen afgekapt, zomaar zonder een zwaar wegende reden, zonder überhaupt een reden. Familie heb ik ook buitengesloten, ik had in beide gevallen het gevoel dat het ik het niet kon bijhouden. Het ging allemaal te snel en voelde dat ik aan het verwaarlozen was. Ik kon niet meer opbrengen om een degelijk contact te kunnen onderhouden. Héél jammer, want heb met bijna iedereen een fijne tijd gehad, eigenlijk zonder problemen.

Alleen dit alles heeft ook zijn keerzijde gehad. Zoals ik hierboven al noemde, dat ik het perfect willen zijn in een vriendschap niet meer kon bijhouden, met als gevolg verlies. Ook zo met het schoonmaken, werk gerelateerde dingen, moeder zijn, is het tempo te hoog om bij te houden. Het slurpt energie, het maakt me in de war, en misschien wel nog erger, ik ga fouten maken, want ik kán niet alles perfect doen. Fouten maken mag, van fouten leer je, bla bla bla bla bla. Maar voor een perfectionist betekenen die zinnen helemaal niks. Het moet gewoon goed, of niet.

Gewoon niet doen

Inderdaad, dan doe ik het dus gewoon niet, want van half werk gaan mijn haren overeind staan. Ook hier geldt weer, het wordt dus een pleuris bende in huis, want ik heb de tijd en energie niet om alles tot in de puntjes perfect te doen. Of ik word apathisch, ik ga gewoon niks meer voelen bij wat ik zie. Ik doe half werk omdat een schoon toilet gewoon nodig is voor een goede hygiëne, doekje eroverheen en klaar.

Ik doe net of ik die vlekken hier en daar niet zie, de achterstand in de was, de keukenkastjes met hier en daar een streep, die kussen die scheef ligt, die vingers op het raam, arghhhhh. Nopes, ik zie het niet, ik voel het niet, ik ga gewoon op de bank zitten met een kop koffie. Niks mis mee, eigenlijk is dit gewoon normaal. En dat gaat een tijdje goed, totdat, totdat ik alles opeens ZIE.

Vicieuze cirkel

En dan zie ik ook meteen echt alles, en dan denk ik bij mezelf, wat een zooi. Het fokt meteen met mijn humeur, en ga meteen a la minute aan de slag om de in mijn ogen bende op te ruimen. Tot in de puntjes, tot in de puntjes moet alles schoon. Vanaf dat moment moet alles perfect blijven, dus begint het weer van vooraf aan totdat ik het niet meer kan bijhouden.

Emoties

Ik kan nog talloze voorbeelden opnoemen waarbij mijn perfectionisme hindert. Maar ik denk dat de boodschap wel duidelijk is, in hoe ik kan doorslaan. Ervoor zorgen dat ik niet doorsla in mijn perfectionisme brengt een heleboel emoties met zich mee. De hele dag vliegen mijn emoties alle kanten op. Ik kan ze moeilijk in bedwang houden. Mijn emoties kennen lijken maar 2 uitersten te hebben, heel vlak of heel intens. Ik ben een echte kneus als het gaat over emoties, en ga het hierover hebben in mijn volgend bericht. Tot zover mijn stuk over mijn perfectionisme, het zal vast nog eens ergens besproken worden, maar voor nu is het even genoeg. Let’s talk about my emotions.

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *