Emoties; wat moet ik ermee!

Wat moet ik met mijn emoties. Eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin om hierover te schrijven. Maar ik doe het toch omdat ze een belangrijk onderdeel van mijn herstel zijn. Het is vervelend om continu iets te voelen. Door mijn vele gedachten, waarbij ik ook voel, heb ik veel last van emoties.

Volgens mij werkt het ook zo, gedachten, gevoelens, emoties. Ik ervaar dit als erg irritant. Soms wil ik gewoon even helemaal niks voelen want ik weet dat het emoties met zich meebrengt. En waar een normaal persoon prima met zijn of haar emoties kan omgaan, zijn die van niet in toom te houden. Ik ervaar hier erg veel hinder aan, ik zal hier een aantal voorbeelden van noemen.

Huilen

Ik ben echt een jankerd. Bij het minst geringste moet ik al huilen. Ook dit is niet iets wat ik op late leeftijd heb ontwikkeld. Als kind huilde ik snel en vaak. Mijn vader hoefde mij alleen al aan te kijken en daar kwamen de tranen al. Eigenlijk was ik gewoon een bang muisje en super onhandig. Ik liet vaak dingen vallen, maakte vaak dingen stuk en raakte vaak dingen kwijt. Zal ik toen al last hebben gehad van volle gedachten, waardoor ik mij niet kon focussen? Hmm interessant.

Maar goed, ik huil dus al mijn hele leven. Mijn grens van emotie voelen is zo laag dat ik zelfs al huil bij een gevoelig liedje van K3 of een scene uit The Bold and the Beautiful. Op zo een moment voel ik mij echt een kneus. Ik voel zó intens mee dat het mij raakt. Ik kan ook niet oppervlakkig luisteren naar muziek bijvoorbeeld. Muziek dat ik leuk vind betekent in vrijwel alle gevallen dat het liedje iets bij me los heeft gemaakt. En wat het los heeft gemaakt kan van alles zijn. Allerlei soorten emoties, die ik intens ervaar waardoor ik moet huilen.

Onrecht

Ik huil ook als ik boos ben, of omdat ik vind dat mij onrecht is aangedaan. Ik kan bepaalde dingen niet zakelijk bekijken, ik vat het eigenlijk altijd persoonlijk op. Kan ook weer met falen te maken hebben. Ik heb bijvoorbeeld weleens gehuild tijdens een beoordelingsgesprek. Dan weet ik niet hoe ik iets moet omschrijven om mijzelf te kunnen verdedigen. Ik vind dingen vaak niet eerlijk en dan kan ik het niet verkroppen dat ik op iets word afgerekend terwijl het verhaal niet klopt. Groot rechtvaardigheidsgevoel, daar ga ik het ook nog over hebben. Maar goed, omdat ik er niet uitkom én omdat ik het niet eerlijk vind ga ik huilen. En geloof mij, ik baal daar dan zo van! Want dat is niet de manier waarop ik mij wil profileren.

Gesteldheid

De vraag is eigenlijk waardoor huil ik niet. Want ik huil zo gemakkelijk, maar dat vind ik persoonlijk niet het ergst. Het ergst vind ik toch dat ik al die emoties voel. Het doet met mijn hele lichaam, mijn humeur en mijn gesteldheid. Ik kijk bijvoorbeeld ook niet naar het nieuws want dan ben ik de hele dag down.

Het liefst kijk ik de hele dag naar flauwe shit, echt totaal niet leerzaam ofzo, maar het behoedt mij wel van het intense gevoel. Maar dat doe ik natuurlijk niet altijd, ik kijk óók wel eens naar dingen die ik echt wil zien met alle gevolgen van dien. Zo weet ik bijvoorbeeld bij het kijken van geboorte programma’s dat er gegarandeerd gehuild gaat worden. Ik voel dan intens mee met die vrouwen, ook omdat ik weet hoe fantastisch het is om moeder te worden. Ik ben dan alleen wel de hele dag een gevoelig vrouwtje en kan ik ook niet echt iets meer erbij hebben.

Intense emoties

Zo met mijn intense emoties, lijk ik soms wel een dramaqueen. Oh daar heb je haar weer hoor, ze voelt weer eens wat. Maar men heeft geen flauw idee hoe het is om de hele dag maar te voelen. Het is niet iets waar ik voor kies, het overkomt mij. En alhoewel ik zeg dat ik de emoties wel voel, is het niet altijd zo dat ik deze ook toon.

Ik huil in de meeste gevallen alleen wanneer ik alleen ben. En ik krop vaak mijn gevoelens op, zeker naar anderen toe. Totdat ik echt overloop van emoties en dit voor een ware emotie explosie zorgt. Waardoor ik dus extreem emotioneel lijk. Nu ik dit zo schrijf denk ik dat het beter is om mijn gevoelens niet op te kroppen, maar deze meteen deel. Ik denk dat ik dan minder emotioneel overkom, dan dat ik alles op spaar tot moment suprême en het uitmondt in één groot drama.

Maar ja, ik wil ook niet als een zeikerd overkomen, of iemand kwetsen, dus hou ik het liever voor mezelf. Ik hou mezelf dan ook lekker voor de gek, door te denken dat die gevoelens wel weggaan. Terwijl ik in werkelijkheid mij kapot pieker, ga analyseren, en over denken of ik het dan gewoon niet verkeerd heb gevoeld. En binnen de kortste keren is dat ene mini dingetje gevoeletje iets, een big issue en weet ik niet meer wat ik ermee aan moet.

Emotieregulatie

Ik citeer: “Emotieregulatie bestaat uit externe en interne processen, die – zowel geautomatiseerd als bewust – verantwoordelijk zijn voor de intensiteit, handhaving, beoordeling, verandering en beëindiging van emotionele reacties. Zodoende vormt het een hulpmiddel om een balans te bereiken tussen omgevingseisen en emotiebeleving”.

Een hele mond vol, maar laten we wel eerlijk zijn en erkennen dat er bij mij totaal geen balans is. Ik heb geen flauw idee wat ik met mijn emoties aan moet. Ook toch wel een dingetje wat denk ik belangrijk is voor het onderzoek. Het lijkt wel alsof mijn basis verschrikkelijk verstoord is geraakt, of ben ik zo geboren? En heb ik gewoonweg het vermogen niet om in balans te blijven? Moet ik soms gewoon beginnen met accepteren dat ik gewoon zo ben. Zal alles dan wat soepeler verlopen. Heb ik misschien gewoon te hoge verwachtingen van het leven. Of van mezelf?

Interessant, want als het zo makkelijk was, waarom lukt het mij dan niet? Ik ben benieuwd of de onderzoeken mij hier verder in kunnen helpen. Over 2 weken heb ik een intakegesprek en gaat het echt beginnen. Tot die tijd blijf ik schrijven en misschien stuit ikzelf nog op antwoorden waar ik wat mee kan. Ik weet nog niet waar het volgend onderwerp over gaat, laat je verrassen zou ik zeggen :). Ik zie je snel weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *