Mijn mentale reis delen

Ik heb de smaak te pakken, en het lijkt erop dat ik het schrijven weer heb opgepakt. Inspiratie is er genoeg en de motivatie ook, dus ik neem het ervan. Het kan namelijk zo zijn, dat ik er morgen weer anders over denk. Vandaag wil ik het hebben over waarom ik mijn mentale reis eigenlijk met de buitenwereld deel. Of misschien ook wel met mensen die ik ken, vrienden, familie of vage kennissen. Misschien wel met mensen die ik net leer kennen. Hoe zullen zij over mij denken als zij lezen dat ik best wat issues heb. Veroordelen is namelijk voor veel mensen een hobby. Iemand afschrijven is veel makkelijker dan iemand echt leren kennen. Mensen zijn vaak kortzichtig en dat maakt het voor mij moeilijk om mijn issues te bespreken. Ik heb ook teveel meegemaakt en mijn ‘zaak’ is te ingewikkeld om uit te leggen.

Oppervlakkig

Daarom hou ik gesprekken nu vaak oppervlakkig. Ik merk ook dat mensen geen behoefte hebben aan andermans shit. En ik ben content op dit moment, ik hoef geen nieuwe vrienden, want dat geeft mij spanning. Zo min mogelijk triggers, dat is mijn doel, daar voel ik mij veilig bij. Ik heb zo geen zin om bij alles na te moeten denken. Want tja zo ben ik, als ik iemand leer kennen, dan wil ik diegene ook oprecht leren kennen. Maar omdat ik zo sociaal onhandig ben, kan ik weer dagen wakker liggen van het gepieker om iets wat ik bijvoorbeeld tijdens een gesprek gezegd heb. Ik ben namelijk degene die de ongemakkelijke vragen stelt. Ken je die, jij denkt het, ik zeg het. Awkward!!

Achteraf kan ik dan weer zo een spijt hebben van wat ik heb gevraagd, of heb gezegd. Naast de verkeerde vragen stellen, ben ik ook een dromer. Ik kan in een gesprek ‘ja’ knikken alsof ik het verhaal volg, maar in werkelijkheid knik ik ‘ja’ omdat ik er geen reet van meegekregen heb. Echt onbeschoft, maar ik kan er niks aan doen. Mijn hoofd zit z├│ vol, dat ik aan tachtigduizend dingen tegelijk denk. Ik kan mij opeens bedenken dat ik de was ben vergeten op te hangen, of de boodschappentassen niet meegenomen heb. Ondertussen kun je me ook zien fronzen op het verkeerde moment in het verhaal, want in mijn hoofd, in mijn verhaal ben ik ff boos op mezelf, dat ik die tassen ben vergeten, dus kijk ik boos. De ander kan op dat moment dus een verkeerd beeld af lezen bij mij, mijn non verbale communicatie strookt gewoon niet met het verhaal op dat moment. Lastig!

Taboe

Eigenlijk wil ik ook gewoon niet oppervlakkig zijn, maar het moet om mezelf te beschermen. Mensen zijn tegenwoordig wreed en zijn helemaal niet oprecht ge├»nteresseerd in iemands verhaal. Er heerst voor mijn gevoel ook een taboe op het praten over je psychische gesteldheid. Alsof je je moet schamen dat je hulp nodig hebt. Want je moet sterk zijn en je vooral niet aanstellen. Ik weet dat er zat mannen en vrouwen hulp krijgen bij psychische klachten en dat vind ik alleen maar goed. En daar hoef je je absoluut niet voor te schamen. Het is al vervelend genoeg dat je die hulp nodig hebt, dat je je problemen moet erkennen. Dat doet pijn, want je hebt het gevoel dat je hebt gefaald.

Ik vind het juist dapper dat je die stap durft te maken. En hopelijk kom je dan ook bij de juiste persoon terecht, want dat kan ook weleens anders zijn. En ik zeg je eerlijk, er hoeft voor mij ook geen 20 jarige, pas afgestudeerd meisje voor me te zitten. Dat voelt gewoon niet goed. En ja, dat is een oordeel, heel jammer, maar de gesprekken moeten natuurlijk aanvoelen en niet alsof iemand een boek aan het op lezen is, of rijtjes met kenmerken afvinkt.

Juiste psycholoog

Persoonlijk vind ik het belangrijk dat je een klik met je behandelaar hebt en dat je je op je gemak voelt. Dat je vooral niet het gevoel hebt, dat je wordt veroordeeld, of dat je jezelf moet gaan lopen verdedigen de hele tijd. Ik voel mij bevoorrecht het geluk te hebben gehad, meteen de juiste persoon te hebben getroffen. Met pijn in mij hart krijg ik nu een andere behandelaar, en ik hoop met heel m’n hart dat het ook met deze persoon klikt. Maar mijn vorige psychologe is een topvrouw. Gewoon heel normaal, heel down to earth, niet betweterig, streng maar rechtvaardig en ze weet waar ze het over heeft. Gelukkig maar ook ;). Ik zou haar echt aan iedereen aanbevelen om het tegendeel te bewijzen, dat praten met een psycholoog ook een fijne ervaring kan zijn.

Waarom ik mijn reis deel

Om komen op de vraag terug te komen waarom ik mijn reis met de buitenwereld, veelal vreemden deel is omdat ik:

  1. Van schrijven hou.
  2. Ik het belangrijk vind dat als je kampt met psychische problemen hier hulp voor zoekt, er is niks om je voor te schamen.
  3. Omdat ik mijn verhaal niet echt met anderen kan delen.
  4. And last but not least, het lucht gigantisch op.

Ik heb meteen een vraagje voor mezelf. Ben je niet bang dat de mensen die jou kennen, anders tegen je gaan doen, als zij je website hebben gelezen? Ehm nee. Als ik iets in de afgelopen jaren heb geleerd, is het om schijt te hebben aan andermans vooroordeel. Ik noem het ook geen mening want het is gebaseerd op iets bekrompen, want je kent me niet. Voor de mensen die mij kennen, die zullen mij alleen maar steunen en aanmoedigen. Ik kan wel eeuwig een bange poeperd blijven en mijn dromen niet achterna gaan, maar dan blijf ik ook ongelukkig. Ik moet een harde huid kweken en weten dat mensen altijd wel iets te zeiken hebben. Zeg ik nu stoer, en ik hoop dat ik even die stoere meid kan blijven en dat ik even niet zo emotioneel hoeft te zijn.

Ik ga er een eind aan breien

En wat ben ik daar slecht in. Als iemand nog tips heeft om een bericht goed af te sluiten dan hoor ik het graag. Ook met de overgangen naar volgende berichten heb ik moeite, maar oefening baart kunst dus hoop dat deze al wat beter is dan de vorige haha. Volgend stuk wil ik het over iets leuks hebben, ik weet nog niet wat, maar ik ga proberen het over iets leuks te hebben. Gewoon om het zware een beetje te breken, of beter gezegd in balans te houden. Bye!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *