Weer zelfverzekerd zijn

Als ik mijn zoon van school ga ophalen, blijf ik vaak nog even in de auto zitten. Dan observeer ik vanuit de auto de mensen die voorbij lopen, voordat ik hem van het plein pluk. Of eigenlijk uit de handen van zijn juf ruk om zo snel mogelijk weer van het plein af te gaan. Op het plein zelf sta ik eigenlijk altijd achter een muurtje. Ik voel mij alles behalve comfortabel tussen al die zelfverzekerde mensen. Ik kan niet wachten totdat ik zelf weer zelfverzekerd ben. Én ik kan niet wachten tot volgend jaar. Dan mag mijn zoon namelijk zonder juf naar buiten en kan ik heerlijk ver achter op het plein staan :).

Zelfverzekerd

Wat mij opvalt tijdens het observeren is dat er moeders zijn in alle vormen en maten. De één zie ik er een beetje verloederd bij lopen in een joggingpak en ongekamde haren. Bij de ander zie ik een stuk buik onder de trui vandaan komen. Weer een ander loopt op hoge hakken, strakke broek, en shirtje waar de boobs bijna uit vallen.

Ik kan daar een mening over hebben, maar dat boeit deze vrouwen niet. Deze vrouwen zitten namelijk super goed in hun vel, en/of zij hebben gewoon dikke vette schijt van wat andere mensen van hun denken. Ze lopen vol zelfvertrouwen met opgeheven hoofd het plein op. Heerlijk toch! Je moet vooral doen waar jij je goed bij voelt. Of dat nou met of zonder make up is dat doet er niet toe. Uiteindelijk gaat het erom hoe jij je van binnen voelt, en dat straal je ook uit.

Vroeger

Ooit was ik ook zo een vrouw, heerlijk zelfverzekerd. Het boeide mij echt niet wat een ander van mij vond, zolang ik mezelf maar leuk vond. Ik hechtte toen geen enkele waarde aan mijn uiterlijk want van binnen voelde ik mij fantastisch. Natuurlijk wilde ik er wel op mijn best uitzien, maar het was niet het belangrijkste. Ik had ook geen zorgen, geen (heftige) angsten, en geen gekke dingen waar ik mij druk om maakte.

Super sociaal dat ik was, benaderde ik vaak vreemden, om de meest uiteenlopende gesprekken te hebben. Of zij kwamen naar mij toe. Ik leek soms wel een magneet, hoe vaak er (vreemde) mensen op mij afkwamen. We hadden het dan vaak over dingen die je niet gauw met een vreemde bespreekt. Ik gaf advies en/of tips, een dosis moed, en een hele hoop energie. Ik kreeg er zelf ook super veel energie van. Dagenlang kon ik dan op positieve manier aan het gesprek terugdenken en zelfs er wat van leren.

Onzekerheid

Echt het tegenovergestelde van wat ik nu ervaar. Nu ben ik na een gesprek moe. Het kost mij veel energie mijn gedachten bij het gesprek te houden en de nasleep is nog vermoeiender. Dan slaat de onzekerheid toe. Het gesprek wordt geanalyseerd van A tot Z. Heb ik wat verkeerds gezegd of gevraagd. Keek ik vreemd. En wat zal ze wel niet van me denken! Die wil vast nooit meer met mij praten! Ik ben zo onhandig geworden in social talk, of misschien was ik dat al, maar kon het mij gewoon geen reet schelen wat een ander ervan vond. Nu ben ik mij ervan bewust hoe ik een gesprek voer. Ook dat is best gecontroleerd zodat ik achteraf mij niet hoef af te vragen of ik iets verkeerds heb gedaan.

Het is dus helemaal niet meer zo spontaan en dat vind ik héél jammer! Dat is ook een issue die ik graag zou willen aanpakken. Want het geldt niet alleen voor gesprekken met vreemden, of mensen die ik een paar keer heb gezien. Maar ook bijvoorbeeld op de werkvloer met collega’s. Ik heb me vaak echt ongemakkelijk gevoeld zeg. Zó onzeker, totaal geen zelfvertrouwen! Echt totaal niets voor mij. Ik mis echt mijn oude ik.

Wat is er gebeurd?

Mijn zelfvertrouwen is gedurende mijn ‘carrière’ flink aangetast. Als anderen je vaak hebben verteld dat je niks goed doet, niks kan, dan ga je er op een gegeven moment ook in geloven. Ook al weet je dat je goed werk levert, de cijfers liegen er immers niet om, raakt het je toch. Je begint steeds vaker te twijfelen bij belangrijke keuzes. Zo vaak, dat je hetgeen kiest, waar je normaal gesproken nooit voor gekozen zou hebben. Je begint je eigen keuzes op den duur ook niet meer te begrijpen. Eindstand ben je flink de kluts kwijt.

In mijn geval ontstond hierdoor prestatiedrang. Ik moest en zou bewijzen dat ik wél mijn baan waard was. Vraag me niet waarom ik dat zo nodig wou bewijzen. Ik vond het voornamelijk oneerlijk hoe ik werd behandeld, ik had dat nergens aan verdiend. Het werd een gevecht tegen iets waar niet tegen te vechten viel, bleek achteraf. Mijn baan werd bijna een obsessie want ik was er dag en nacht mee bezig. Alles eromheen was onbelangrijk.

Anti sociaal

Hier begon het flink mis te gaan. Ik zorgde niet meer voor mezelf. De verloedering nam toe. Ik nam genoegen met het dragen van een joggingbroek terwijl ik werkte voor een grote mode keten! De kilo’s vlogen eraan en ik had niks in de gaten! Einde van de rit was ik 25 kilo zwaarder. Mijn familie en vrienden zag ik niet meer, te moe en geen zin. Uitgaan deed ik al helemaal niet meer, terwijl muziek één van mijn grootste passies is. Ik kwam terecht in een isolement en werd depressief, alleen zag ik dat nog niet.

Ik was namelijk verliefd en wilde toen graag bij mijn vriend zijn en dat was op dat moment genoeg. En het werk, want daar probeerde ik nog steeds erkenning te krijgen. 

De confrontatie

Die erkenning kwam maar niet, maar ik gaf nog steeds niet op. Ook al was ik al flink afgetakeld, en was er bijna niets meer van mezelf over. Ik bleef door vechten. Inmiddels had ik een andere functie binnen het bedrijf, maar ook daar stuitte ik tegen dezelfde problemen aan. Mijn batterij was bijna leeg. En het laatste beetje gebruikte ik om zwanger te raken.

Ik weet niet meer precies wanneer het besef kwam. Maar ik kan je vertellen dat die confrontatie hard was. Ik keek naar mezelf en zag mezelf nu echt. Of anders gezegd, ik durfde nu kritisch naar mezelf te kijken.  Emotioneel gebroken en 25 kilo zwaarder. Ik herkende mezelf niet meer, zowel innerlijk als uiterlijk zag ik iemand anders. Niks meer over van die zelfverzekerde vrouw.

Besef

Inmiddels ben ik weg bij dat bedrijf, ook al heeft dat nog een tijdje geduurd voordat ik echt ging. Maar als je moeder wordt zijn er andere prioriteiten, ik kon zo niet langer doorgaan. Ik moest stoppen om aan mezelf te werken, want ik was totaal geen leuk persoon meer.

De eerste stap was therapie voor mijn burn out. In die tijd waren mijn angsten het ergst. Ik kreeg cognitieve gedragstherapie. Het besef kwam steeds meer. Er was niks meer van mij over. Heb daar flink wat verdriet van gehad. Ik leek op een hulpeloos vogeltje in nood. Er was nog geen tijd om mezelf weer op te bouwen. Al het oud zeer moest nog verwerkt worden.

De wederopbouw

Eigenlijk nu pas na 5 jaar ongeveer, ga ik echt aan mezelf werken. Bouw ik weer aan mezelf tot de persoon die ik wil zijn. Wie ik was zal ik nooit meer worden. Maar dat hoeft ook niet en dat kan ook niet. Daar is teveel voor gebeurd in de tussen tijd. Ik ga dit keer voor de beste versie van mezelf ooit!

Angsten onder controle en mijn zelfvertrouwen weer terug! Weer die vrouw die weet waarvoor ze staat en trots is op wie ze is. Ik ga met opgeheven hoofd midden op het schoolplein staan en maak met iedereen een praatje. Zónder dat ik daar last van krijg. Ik geef en krijg energie en niemand voelt zich ongemakkelijk.

Ik ben weer begonnen met afvallen, want ik wil niet alleen letterlijk maar ook zeker figuurlijk goed in m’n vel zitten. Onderzoeken zijn in volle gang en binnenkort starten de behandelingen. En wat deze ook mogen zijn, ik word er beter door. Ik ga ervoor zorgen dat ik weer terug naar mezelf ga en gelukkig ga zijn.

Heerlijk die vrouwen op het schoolplein!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *