Onderzoeken; de diagnose

De onderzoeken zitten erop! En op dit moment voel ik mij goed! Ik had eigenlijk verwacht dat ik veel last zou hebben van mijn angsten, maar dat valt gelukkig reuze mee.

Mijn wereldje is op dit moment ‘klein’, ik heb hier bewust voor gekozen. Hoe minder prikkels, hoe minder mijn angsten getriggerd worden. Dit betekent een leeg en helder hoofd én kunnen relativeren. Yes! Hier ga ik extra van genieten want dit voelt fijn! Eerst ga ik jullie vertellen hoe mijn onderzoeken zijn gegaan.

De onderzoeken; inleiding

In eerdere berichten heb ik jullie verteld over mijn problematiek. Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis, wat kort gezegd inhoudt dat angst mijn leven beheerst. Hier heb ik eerder therapie voor gehad, ook tijdens mijn zwangerschap. Alleen zijn we toen niet echt de diepte in gegaan.

En omdat ik ondanks de therapiesessies toch nog tegen dingen aan bleef lopen, adviseerde de psycholoog mij, om me verder te laten onderzoeken. Mijn problemen hebben wellicht een onderliggende oorzaak. Ik had dat nog helemaal niet van die kant bekeken eigenlijk, en vond het helemaal geen gek idee. En eigenlijk wel een heel goed idee. Want als er een onderliggende oorzaak is, kunnen er gerichtere behandelingen gegeven worden. Wat de kans op herstel groter maakt.

Het GGZ

Oef! Ja ik weet het, het GGZ. Ik vind dat best heftig hoor. Er heerst toch een bepaalde vooroordeel over mensen die bij het GGZ in behandeling zijn. Ik dacht ooit ook dat het GGZ er alleen voor mensen was die op het punt staan om door te draaien, of al gek zijn. Gelukkig is dit niet het geval. Bij het GGZ kun je terecht voor een hele hoop uiteenlopende geestelijke problemen. En mijn psychologe adviseerde het GGZ vanwege de ervaring die zij hebben. Ook hebben zij de juiste tools om goed onderzoek te kunnen doen. Dan moet je nog wel het geluk hebben, dat je het treft met de persoon die jou gaat behandelen. 

De onderzoeken zouden moeten uitwijzen, of er bij mij eventueel sprake zou kunnen zijn van een vorm van autisme. Of misschien wel een persoonlijkheidsstoornis. Dat zijn geen milde diagnoses natuurlijk. Het vergt veel tijd en onderzoek om dat vast te kunnen stellen. Er wordt niet zómaar een label op je geplakt, ook al denkt men daar tegenwoordig helaas wel zo over.

De intake

De dag van de intake. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Eenmaal aangekomen bij het gebouw ging ik opzoek naar de receptie om me te melden. Daarna heb ik in een apart kamertje weer een aantal vragenlijsten op de pc ingevuld. Even voelde ik me echt een patiënt. Was gewoon een soort van raar om daar te zijn. Na het invullen mocht ik naar de wachtruimte, die er overigens hip en fris uit zag. Er zaten ook andere mensen aan de tafel. Verschillende dingen gingen door mijn hoofd.

Één daarvan was, ok deze mensen hebben óók issues, en hebben óók hulp nodig. Lijken gewoon normale mensen, absoluut geen gekken haha. Alsof gekken een bepaald uiterlijk hebben haha, maar je weet denk ik wel wat ik bedoel. Je kunt in ieder geval niet vaak aan de buitenkant zien, dat iemand wat aan de binnenkant mankeert. Dat maakt het soms ook zo lastig erkenning te krijgen. Ik ken veel verhalen van mensen die daardoor niet serieus genomen werden. Enfin. Een paar minuten later werd ik opgehaald door een mevrouw die de intake zou doen.

Het gesprek met de psycholoog

De intake vond plaats in een klein kamertje. Ik voelde me nog steeds een beetje raar. Dat gevoel werd ook erger, want ik voelde me wel op bepaalde momenten een nummertje. Ik zal uitleggen waarom. Sowieso was er maar beperkt tijd om die intake te doen. Wat ik eigenlijk al niet zo goed vond, omdat ik van mening ben dat je niet alles vanuit vragenlijsten kan opmaken. Zeker omdat je bepaalde vragen op je eigen manier interpreteert.

De mevrouw, of eigenlijk psychologe, vertelde me wat we zouden doen. En toen gingen we in een rap tempo door nog meer vragen heen. Dit waren dan meer aanvullende vragen. Ze pakte ook vaak haar DSM-5 boekje erbij en toen kreeg ik al de kriebels. Het voelde niet natuurlijk aan. En als ik één ding mag zeggen over mijn vorige psychologe is dat het zo lekker op een natuurlijke manier ging. Niks geen boeken erbij, gewoon ervaring. Ze vroeg me een hele hoop vragen, maar ik werd tijdens mijn antwoord ook vaak afgekapt. Vaak wel met een excuse over de beperkte tijd die we hadden. Ook kwamen er tijdens het gesprek nog collega’s langs die problemen hadden. Echt super vaag was vond ik dat zo midden in mijn gesprek.

Het advies

Aan het eind van het gesprek was het de bedoeling dat er een advies zou komen. Alleen zat ze hier de hele tijd over te twijfelen en kwam ze er niet uit. We hadden afgesproken dat ze er nog op terug zou komen. Misschien zouden er nog meer aanvullende vragenlijsten nodig zijn, en zou ze mij bespreken met een psychiater. Ok, liever dat dan zomaar iets zeggen. Haar advies zou op dat moment ook niet weloverwogen zijn, dus ik had er wel vrede mee. Wel begon ik te twijfelen of ik daar wel een behandeling zou willen. Ik ben namelijk geen nummertje, ook al weet ik dat ik niet de enige ben met issues.

Ik ging naar huis met een ok gevoel. Niet goed, niet slecht. Een paar dagen later ontving ik een mail betreft het adviesgesprek. Deze vond een week later plaats. Ik was er best wel zenuwachtig voor, omdat ik bang was dat ze met iets extreems zou komen. En ik zat er niet ver naast. De psychologe vertelde me eerst dat uit de vragenlijsten GEEN vorm van autisme en/of een persoonlijkheidsstoornis is uitgekomen. Het kan nog wel zo zijn, maar zij vond het belangrijker om eerst de problemen aan te pakken waar ik het meest last van heb. Mocht er dan toch nog verder onderzoek nodig zijn, dan kon dat gewoon.

De diagnose was geen verrassing zoals ik al eerder zei. Het is en blijft een gegeneraliseerde angststoornis, met verschillende soorten angsten. Dus dat is waar ik de aankomende maanden een behandeling voor krijg.

De behandeling

In de eerste instantie vond de psychologe dat ik een intensieve behandeling in combinatie met medicatie zou moeten krijgen. In een stad best ver van huis, twee keer per week, individueel en met een groep. Ik dacht meteen, nee dat ga ik niet doen. Geen fijn gevoel zo ver van huis te moeten zijn. Zeker omdat de behandelingen niet mals zullen zijn en ik misschien wel weer even flink last zou kunnen krijgen.

Gelukkig vond de psychiater dit ook niet de beste optie voor mij en had een beter plan. Nu kan ik dicht bij huis, en dan één keer per week een behandeling krijgen, eventueel aangevuld met medicatie. Ik zeg eventueel omdat ik het liefst geen medicatie neem. Maar als het nodig blijkt te zijn ga ik ook niet moeilijk doen. Ik was in ieder geval zo blij dat deze optie er ook was!

De psychologe wees mij er wel nog even op, dat als deze behandeling niet aansloeg, ik nog die andere intensievere behandeling zou kunnen krijgen. Dat is natuurlijk heel fijn maar liever niet! Ik moet zeggen dat het schrijven mij ook enorm helpt mijn gedachten op een rijtje te krijgen.

Hoe nu verder

Hoogstwaarschijnlijk zijn er wachttijden voor de behandeling, dus het is nu even afwachten totdat ik word opgeroepen. Ik word tijdig op de hoogte gesteld zodat ik het één en ander kan regelen. Nog steeds heb ik nog niet een overtuigend gevoel betreft de behandeling bij het GGZ. Als ik merk dat het een boekending wordt dan ga ik weer terug naar mijn oude psychologe. Ik vond het al erg genoeg om haar te moeten loslaten. Zo een fijne vrouw!

Voor de rest blijf ik lekker schrijven er is nog genoeg te vertellen. Middels het schrijven werk ik ook aan mijn herstel en kom ik tot bepaalde inzichten. Ik heb er echt alle vertrouwen in dat het goed komt. Maar ook dat ik misschien wat voor een ander kan betekenen. Herkenning, erkenning, inspiratie en motivatie om te zijn wie je wil zijn. Om weer je geluk terug te vinden, ondanks je van heel ver moeten komen! We can do it!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *