Update: hoe gaat het nu met mij?

Update

Het is alweer een tijd geleden dat ik wat heb geschreven, dus ik geef graag een update. Ondertussen is er niet heel veel gebeurd. Het leven gaat door en we zitten in een fijn ritme. En daar is ook alles mee gezegd. Ik doe niet meer dan de dagelijkse verantwoordelijkheden. Ik zorg ervoor dat alles gedaan is wat gedaan moet zijn, maar doe eigenlijk niets waardoor ik gelukkiger zou moeten zijn.

Inmiddels heb ik wel wat sessies gehad bij een nieuwe psycholoog, één van het GGZ. En eerlijk gezegd vind ik het best vermoeiend. Ik krijg langzamerhand het gevoel dat ik moet accepteren dat ik een angststoornis heb. Dat ik moet accepteren dat dit mijn leven is, en er maar iets moois van moet maken. Ik heb het idee dat ik hetzelfde verhaal blijf vertellen, er komt geen eind aan. Het lijkt wel alsof ik therapie nog vermoeiender vind. Het lijkt ook wel alsof ik weer van voor af aan begin. Bij mijn oude psycholoog heb ik ook cognitieve gedragstherapie gehad en dit lijkt op een herhaling. Het helpt wel even, maar ook weer niet.

Ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen. Ik heb het gevoel dat aan het eind van deze therapiesessies ik nog steeds op hetzelfde punt sta. Zullen mijn issues dan toch een onderliggende oorzaak hebben? Komt het er gewoon niet in bij mij, mis ik een stukje waardoor ik geen link kan leggen en door kan gaan? Zal ik dan toch gewoon moeten accepteren dat ik dit ben?

Durven dromen

Moeilijk, want ik probeer heel hard te durven dromen van een toekomst waarbij ik mij weer vrij voel en niet opgesloten in mijn eigen gedachten. Ik wil zo graag weer durven doen zonder allerlei rampscenario’s in mijn hoofd te hebben gehad, zonder zo intens bang te zijn. Naar omstandigheden gaat het nu goed. Maar ik weet ook wel waarom. Er zijn weinig tot geen prikkels, maar mijn leven staat stil.

Hoe ouder mijn kinderen worden, hoe meer vertrouwen ik krijg, hoe meer ik weer aan een toekomst durf te denken. Maar ik maak nog steeds kansberekeningen in mijn hoofd. In mijn hoofd kunnen mijn kinderen niet zonder mij. Ben ik degene die hen moet beschermen, tot zij volwassen zijn, denk ik. Tegen die tijd zal ik wel weer andere zorgen hebben. Ik ben zo teleurgesteld in de maatschappij, dat ik af en toe moeite heb, met het feit dat ik kinderen op deze wereld heb gezet.

Die gedachten vind ik heel naar, maar zo voel ik dat wel. Ik leef op van hun liefde, ze zijn mijn alles. Maar de gedachten dat hun iets naars kan overkomen doet zoveel pijn. Het liefst hou ik ze binnen, voor altijd onder mijn vleugels, maar ik weet ook dat dat niet de realiteit is.

Loslaten

Hoe ga ik deze jaren doorkomen, is de vraag die ik mezelf dagelijks stel. Moet ik het loslaten, de controle, de stijfheid waarmee ik door het leven ga. Ga ik ooit nog echt genieten, ga ik dat gevoel nog ooit toelaten. De angst geen controle te hebben, de controle die mij nu het vertrouwen geeft, dat de manier waarop ik het nu doe werkt? Werkt voor nu maar niet voor altijd.

Zo bang om bepaalde gedachten die mij nu beschermen tegen de prikkels, loste moeten laten. Ik weet niet eens meer waar ik over praat, weet ik wel wat ik voel of wat ik denk. Ben ik het weer allemaal een beetje kwijt. Zoals ik dat nu schrijf lijkt het daar wel op. Want ik leef op automatische piloot. Bepaalde handelingen, gedachten, die mij een vertrouwd gevoel geven in dit wereldje die ik heb gecreëerd om enigszins te kunnen overleven.

Verandering

Als ik verandering wil, als ik wil dat mijn toekomst er anders uit komt te zien. Als ik het mezelf gun om gelukkig te zijn en vrijheid te kunnen ervaren, zal ik toch echt moeten loslaten. Die gedachten om dat te moeten doen is enger dan eng, en maakt mij doodsbang. Keuzes, keuzes. Zo ‘klein’ blijven leven, of alles uit het leven halen wat er in zit. Was het maar zo makkelijk! Echt, was het maar zo makkelijk!

Maar ik geef uiteraard niet op, ook al voelt het zo wel een beetje. Mijn kinderen, oftewel mijn gezin, ook mijn partner geven mij de kracht het beste ervan te maken. Dat is wat ik hun ook gun, wel dat gevoel van vrijheid. Onbewust hou ik ook hun gevangen met mijn gedrag, mijn angsten die het niet toelaten te genieten. Dat is iets waar ik mij ook dagelijks schuldig over kan voelen.

Doorzetten

Doorzetten is wat ik ga doen. Ik hou toch ergens dat sprankje hoop dat op een dag ik mijn angsten de baas ben. Dat mijn angsten niet mijn leven bepalen. Dat ik stoer genoeg ben om te zeggen, fok die angst ik doe het lekker toch. Lekker eigenwijs niet luisteren naar mijn angsten, maar luisteren naar mijn doen. Vanaf nu is dat ook een nieuw begrip, mijn doen. Durven te doen!

Hopen dat door de therapie het kwartje gaat vallen en ik de controle durf los te laten en durf te leven. Zal ook vaker weer gaan schrijven. Dat lucht toch enorm op! Gewoon mijn gedachten en gevoelens op papier. Misschien geeft het ook wat meer inzicht in mijn strubbelingen. Ik wilde alleen niet alleen maar negatief zijn, of zeurderig overkomen. Maar misschien moet ik ook dat maar even accepteren dat het niet anders is. Het positieve komt vanzelf wel weer en hopelijk, en dat is nog steeds mijn doel, kan ik anderen de hoop geven da het goed komt. Hoe dan ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *