Roerige tijden in de schoolvakantie; part 1

Roerige tijden zijn het geweest. Ik zie dat mijn laatste tekst alweer een flinke tijd geleden is. Doordat iemand op een forum vroeg naar blogs, ben ik weer op die van mezelf terechtgekomen. En ik baal een beetje. Er is namelijk zoveel gebeurd, ik heb niks geschreven en ben de helft ervan alweer kwijt. Zo jammer! Ik wil toch proberen in kaart te brengen hoe de afgelopen maanden zijn gegaan, en hoe het nu met mij gaat.

De afgelopen maanden

De afgelopen maanden waren dus roerig, met hele goede dagen, maar ook hele slechte. Ik had nog maar een paar sessies therapie voordat de psych op vakantie zou gaan. En eerlijk gezegd vond ik dat niet zo erg. Ik had zelfs een paar keer het gevoel om er helemaal mee te stoppen. Er kwam maar geen vooruitgang en had het idee dat ik alleen maar in herhaling viel. Buitendat vond ik het lastig om mijn moeder elke week te zien. Niet omdat ik niet van haar hou, heel veel zelfs. Maar die vrouw kampt zelf met psychische issues en ik vond het zwaar haar te zien vlak voor mijn eigen sessies ivm oppas.

Maar goed, het stoppen met therapie bleef in mijn hoofd, en in de volgende sessie kwam dit ter sprake. Ik heb de psycholoog eerlijk verteld dat ik met de gedachte speelde. Ook uitgelegd waarom en ze begreep het wel. Maar raadde mij toch aan nog niet op te geven. We zouden nu ook namelijk een andere stap gaan maken.

Exposure en EMDR

De weken ervoor was ik al veel bezig met Exposure Therapie. Dat betekent kort gezegd dat ik bepaalde angsten zou confronteren en niet zou vermijden. Heel pittig! Maar ik heb bepaalde dingen wel gedaan. Ik denk dat ik in een aparte blog mijn exposure ervaringen ga delen, dat is ook voor mensen die dat willen gaan doen goed om daar wat dieper op in te gaan.

Naast de exposure oefeningen wilde de psycholoog nu ook gaan starten met Emdr. Ik werd alleen ontzettend bang toen ze uitlegde wat dat inhield. Ik wilde niet en hield flink de boot af voor deze sessies want het zou zwaar worden. Althans dat was mijn gevoel erin. Ook was ik alleen met de kinderen thuis en omdat ik niet wist wat het met mij zou doen, liever nu nog geen Emdr. Ok, de psycholoog snapte dat wel, al drukte zij mij een paar keer op het hart dat ik er niet veel ‘last’ van zou krijgen. Om te ‘oefenen’ ging ik akkoord met een ‘proefsessie’, EMDR voor iets ‘kleins’. Ook voor EMDR zal ik een aparte blog schrijven. Maar die proefsessie was mij goed bevallen!

De schoolvakantie

Voorlopig had ik geen therapie meer en de schoolvakantie was inmiddels al een paar dagen van start. Ik keek er enorm tegen op. Niet omdat L dan ook samen met G thuis zou zijn, maar meer omdat ik ‘alleen’ met ze zou zijn. Bang om paniekaanvallen te krijgen of dat er iets met mij zou gebeuren. Ik schrijf ‘alleen’ omdat ik het overgrote deel van de dag wel echt alleen met ze was, maar D was rond zes uur thuis en in het weekend ook vrij. Ik leefde echt van uur tot uur, en was zó opgelucht als D dan thuis kwam. Letterlijk voelde ik dan de spanning van me af glijden en kon ik weer ademen.

Voordat de vakantie begon had ik bedacht om een gedetailleerd kant en klaar plan te hebben vol met verschillende bezigheden om te doen. Ik wilde zo niet alleen met die kinderen thuis zijn, een beetje vluchtgedrag misschien. Als er iets zou gebeuren dan had ik tenminste mensen om mij heen. Maar ja, geen plan, geen bezigheden en moest ter plekke iets verzinnen. Gelukkig was het prachtig weer, dus zijn sowieso elke dag naar buiten geweest.

Hoogmoedig

De hele vakantie door hebben we leuke dingen gedaan en dat ging soms goed, en soms niet. Doordat ik best wat angsten ben gaan confronteren, heb ik ook best wat last gehad. Ik werd een beetje hoogmoedig en dacht dat ik wel alleen met de kids op pad kon gaan bijna een uur rijden hier vandaan! Ik! Alleen met de kids! Wat dacht ik wel niet! Ja ik wilde een leuke dag voor de kinderen hebben en voor mezelf natuurlijk.

En het ging goed, ik ben echt trots op mezelf dat ik dat gedaan had. Maar de dagen erna heb ik het geweten. Extreme angsten weer, bah. Op de dag zelf hou ik dan zo de spanning in mijn lijf en ben ik intens druk met relativeren. Dat op het moment ik het loslaat mijn hoofd in één klap helemaal vol zit met gedachten, en er geen ruimte meer is om te relativeren. De dagen erna waren dus verschrikkelijk, maar ook dat heb ik overleefd.

Rust!

De dagen erna had ik het dus rustig gehouden, alle afspraken afgezegd, want ik voelde mezelf weer een beetje afglijden. En baalde daar ook wel erg van. Ik ging nog wel met de kinderen naar buiten maar bleef in de buurt. Ik stond echt op overlevingsmode, uur tot uur en dan dat laatste uurtje totdat D thuiskwam, het kon niet snel genoeg gaan.

Op dinsdag avond ging ik met een vriendin sporten, we deden mee aan een fit challenge van zes weken. Heerlijk even mijn gedachten op nul, even uit huis, even de controle loslaten. Wat op zich wel goed ging maar de laatste weken wat minder. Ik kreeg wéér last van angsten, want na een random bloeddruk check bleek deze te hoog. Nu werd ik bang voor een random hartaanval, ook tijdens het sporten, ik heb mij de laatste sessie dan ook soort van ingehouden. Waarschijnlijk gaat het om witte jassen bloeddruk, dat betekent dat mijn bloeddruk stijgt omdat ik de praktijk en dokter spannend vind.

En dat klopt ook wel hoor, een paar keer gemeten en elke keer schommelde het, wel hoog, maar ik voelde letterlijk mijn hartslag omhoog gaan op het moment de dokter wilde gaan meten. Ik werd obsessief met mijn hartslag, ging ongeveer elk uur, al dan niet meerdere keren per uur mijn hartslag meten via mijn telefoon, en ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom. Het ging gelukkig over! Ik zei tegen mezelf, je meet niet meer, je leeft nog steeds dus get over it. Het trok gelukkig ook echt weg die obsessie. #hypochonder

Walibi

De dagen gingen moeizaam, maar gingen ook voorbij. En toen was het eindelijk zover! Ik had hier zo naar uitgekeken! Niet alleen naar Walibi, wat héél leuk is, maar het was ook de eerste dag van de vakantie van D! Eindelijk niet meer alleen thuis! Eindelijk een beetje rust in mijn lijer! En dat zou ik vieren ook! Met een achtbaanrit, jawel! Zeg ik stoer terwijl ik al tien kleuren in mn broek schijt bij alleen al de gedachten. Maar ik kreeg niet eens de kans om bang te zijn want mijn zoon sleepte mij al meteen mee om een draaimolen in te gaan. Weet je wel, zo een ding die alleeeen maar rondjes draait, en hoog! Laat ik nou net naast al die angsten die ik al heb, óók nog eens hoogtevrees hebben ;). Maar ja, ik ben een stoere mama voor mijn kinderen dus ik ga gewoon mee.

Dit was voor mij dan ook niet de échte uitdaging. De echte uitdaging was een ritje achtbaan, en dan ook eentje die over de kop zou gaan. Al jaren niet meer in geweest door die stomme angsten, want als ik ga, dan gaat dat ding zeker stil staan ergens heel hoog, op zn kop. Óf ik val eruit. Blegh! Maar niets is minder waar. Ik zag D, met mijn broertje en neefjes vol moed die enge achtbanen in gaan. Ik dacht de hele tijd, ik moet er minimaal ook één hebben gedaan. Samen met mijn zus die ook bang is, probeerde wij onszelf te overtuigen om in minimaal één achtbaan te gaan. We gingen al wel met de kinderen mee in die kleintjes, die overigens erger zijn, want je bent kotsmisselijk na een rit haha! Maar die grote waren nog wel een dingetje.

De uitdaging

Dus toen we op het eind alle moed hadden verzameld, stonden we opeens in de rij van El Condor! En vlak daarna zat ik in een stoeltje, helemaal vooraan!!! Samen met mijn broertje. Mijn zus en schoonzus zaten achter ons. Nou daar gingen we hoor, langzaam omhoog en toen rete hard weer naar beneden. De gedachten kwamen ineens op. Een hele familie weg in één klap! Daar gaan we! Ik heb de hele rit Oh Mijn God, Oh Mijn God geschreeuwd! Ik schudde alle kanten uit en hield mijn ogen dicht. Er ging van alles door me heen, paniek, blijdschap, boos, blij, vrees, heel veel vrees en toen was het over. Het stopte, het was voorbij.

I just fucking did it, I dit it! Hoewel mijn zus nog helemaal van haar stuk was, was ik helemaal trots op mezelf. Dit was echt een grote stap in de juiste richting. Het voelde als een overwinning, ik was zo blij dat ik het had gedaan! Het was al met al echt een geslaagde dag. Het waren lange uren, maar iedereen had het zo goed gedaan! Ik ging met een voldaan gevoel naar huis. Het was ook meteen een goede start voor onze mini vakantie binnen Nederland. En wat daar gebeurde, en hoe ik mij nu voel vertel ik in een ander deel, want deze is al echt veeeeel te lang :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *