Hoe het gaat met mij?

Hoe het gaat met mij? Dat vertel ik je dan eindelijk nu! Mijn vorige bericht lijkt misschien een beetje vluchtig geschreven. En eerlijk? Dat was het ook. Ik vond het niet leuk om daar over te schrijven, weet ook niet helemaal waarom. Misschien omdat ik de indruk heb dat het er niet meer toedoet. En dat hoe het nu met mij gaat veel relevanter is om te lezen.

Dus bij deze, eindelijk na twee lange berichten te hebben gelezen, hoe gaat het nu met mij? Sja, wat kan ik zeggen, het gaat echt alle kanten op. De ene dag voel ik mij thuis prettig, de andere dag vlucht ik liever weg. Het ene moment voel ik mij krachtig en het andere een wrak. En ga zo maar door, ik word daar heel moe van. De spanningen worden mij gewoon echt teveel, kan dan soms zo gek worden, dan trek ik niks meer, maar dan ook niks. Ik ben bang dat ik op een dag doordraai. Zo voelt dat dan.

Intensievere hulp?

Op dat soort momenten denk ik dat ik misschien intensievere hulp nodig heb. Want ik voel mij dan zo depressief dat ik denk dat mijn gezin beter af is zonder mij. Klinkt heel verdrietig, en dat is het ook, want dat wil ik uiteraard niet. Maar het geeft wel aan hoe ernstig mijn problematiek is. Het is ook moeilijk uit te leggen. Helaas bestaat het lichaam niet uit knopjes die je even aan en uit kan zetten. Was het maar zo makkelijk!

Het vermoeiendste is toch wel het blijven relativeren. Dat is een gevecht in je hoofd, en dat uit zich ook in lichamelijke klachten. Zo intens is dat, ik raak er echt uitgeput van. Maar ik moet doorgaan. Vaak denk ik dan, hoelang kan ik nog zo doorgaan! Is dit het? Gaat dit mijn leven zijn?

Hypochonder

Op dit moment heb ik last van angsten gebaseerd op ziektes. Ik ben nu echt hypochonder. Dat komt denk ik omdat er om mij heen nu veel onderzoeken worden gedaan, en dan komt het allemaal weer erg dichtbij. Dan kan ik helemaal gek worden bij de gedachten dat ik er bijvoorbeeld niet meer kan zijn voor mijn kinderen. Dat ze moeten opgroeien zonder moeder. Vreselijk! Ik ben er zó mee bezig, dat ik dan weer bang wordt dat ik mezelf jinx. Door er zoveel aan te denken dat het werkelijkheid wordt. Vermoeiend! En eng!

Maar dan ga ik weer flink relativeren. Dan zeg ik tegen mezelf. Er zijn zoveel kinderen die zonder een ouder of soms wel twee ouders moeten opgroeien. Die kinderen worden ook groot! En die hoeven helemaal geen ongelukkig leven te lijden als ze goed worden opgevangen. Ik denk eerlijk gezegd dat ik het ook een beetje zo gecreëerd heb. Soms heb ik het gevoel dat ik mijn kinderen te aanhankelijk heb gemaakt, dat ze niet zonder mij zouden kunnen leven. Of is dat wat ik voor hun invul? Is het gewoon mijn eigen gevoel wat mij helemaal uit balans maakt? Ik merk dat ik er veel mee bezig ben, en ook dát is niet normaal.

Meedraaien in de maatschappij

Ik wil zo graag weer een normaal leven. Meedraaien in de maatschappij en kunnen genieten van alles om mij heen! Ik heb door dit alles een enorme behoefte om alles zo aangenaam mogelijk te maken voor mij en mijn gezin. Daardoor vecht ik wel harder tegen mijn stoornis. Ik denk namelijk nu, hoe sneller ik meedraai in de maatschappij, hoe sneller alles weer normaal word. Daarom had ik ook met mijn psych gesproken over werk. Werken betekent, meer inkomen, betekent meer sparen, betekent een betere toekomst voor mijn kinderen. Alleen raadt mijn psych mij niet aan om nu te gaan werken aangezien er nog een aantal dingen behandeld moeten worden.

Maar ik heb juist gevoel dat op het moment ik weer ga werken, ik iets ga betekenen voor een ander, ik er juist op vooruit zal gaan. De muren komen nu ook letterlijk op mij af! Ik voel me zo doelloos. Zo alleen met mijn gedachten. En dat is geen leuk gezelschap. De hele dag ben ik met mijn gedachten in de weer, is dan toch ook logisch dat ik er dan niet uitkom!? Ik krijg een blij gevoel bij de gedachten dat ik lekker weer aan het werk ben, en we meer ruimte krijgen om te sparen en leuke dingen te doen. Om mijn hersenen weer te laten kraken, uitgedaagd te worden en daadwerkelijk ook een toegevoegde waarde te hebben. Gewoon een normaal gezinsleven, daar snak ik nu echt naar.

Positief zijn!

Ik kijk nu dan ook dagelijks naar banen. Maar wel banen waar ik voor lange tijd kan werken. Ook kijk naar andere mogelijkheden. Ik hou bijvoorbeeld enorm van dansen. En zou het heel leuk vinden dansles te geven. Gewoon op een laag pitje, geen ingewikkelde danspassen etc. Zou ik echt heel tof vinden! Man, alleen de gedachten al geeft mij energie! Of het slim is, dat weet ik niet. Maar ik weet dat als ik nu niks doe dat het alleen maar erger wordt.

Ook probeer ik gewoon positief te blijven, het beste ervan te maken. Dan zeg ik tegen mezelf: ja Mau, dat is het leven, dat hoort erbij. Mensen komen en gaan, daar is geen leeftijd aan verbonden, daar heb je geen controle over. Accepteer het! Man, wat kijk ik op tegen mensen die de controle helemaal los kunnen laten en het leven accepteren hoe het is. Dat zou mij al een heel eind helpen.

Gegeneraliseerde angststoornis

Betreft mijn stoornis? Ik denk echt dat ik moet accepteren dat het bij mij hoort. Ik bedoel, i’m running in circles, en er komt maar geen eind aan. Het zal altijd een dingetje blijven. Ik kan beter zoeken naar een manier om er mee om te gaan, dan het willen proberen te elimineren. Dat gaat gewoon niet lukken, het zit er zo ingebakken. Ja misschien met medicatie. Dat is wel een ding waar ik over nadenk trouwens. Misschien mis ik echt een stofje ofzo, kan gewoon niet anders. En als ik dat stofje binnen krijg is alles misschien wel te behappen en leefbaar.

Binnenkort heb ik daar een gesprek over. Ben er huiverig voor, maar het voelt op dit moment als laatste redmiddel ofzo. Maar goed, hoe het dus met mij gaat is goed met hele slechte dagen. Ik doe mijn best om mijn hoofd boven water te houden. En ben opzoek naar positieve bezigheden waarbij ik mijn gedachten kan laten gaan. Het is wisselvallig maar het is even niet anders. Ik streef ALTIJD naar het beste en ben geen opgever. Ben blij dat ik die karaktereigenschappen heb, sowieso ben ik blij met mijn sterke persoonlijkheid.

Ook al lijkt dat niet zo door mijn stoornis die mij gek laat doen. Ik doe het toch maar even allemaal. Mede dankzij mijn fantastische partner en kinderen die er altijd voor mij zijn. Zij zijn mijn alles en voor hun ga ik tot het naadje. Ik zal in mijn volgend bericht het hebben over Exposure Therapie en Emdr. Emdr heb ik een kleine teaser van gehad, maar ik kan wel de ervaring vertellen. En de Exposure oefeningen waren pittig, maar het bracht me wel ergens haha!

2 gedachten over “Hoe het gaat met mij?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *